Met een fototoestel voor je neus kan je mensen koud benaderen. En een beleefde u-vorm zorgt voor afstand, zodat je snel dichtbij komt. De foto’s zijn direct, persoonlijk.

En? Hebt u al gekozen?  … O moet dat? O, ik dacht ik ga gewoon heen en ik zie wel. Dat kan niet? O dan zal ik maar snel …. (Verontschuldigend. Duikt in haar papieren, midden in de rij voor het koffieapparaat.)

 

En? Hebt u al gekozen?  … Nou ik heb er wel een paar aangestreept thuis, hoor, maar ik … Welke gaat u doen? … Er was er een met het sociaal panorama, en een vanuit systemisch werken … … Dus eigenlijk weet u het heel goed? … (Lacht) Ja eigenlijk wel!

SONY DSCGoede dag! Wat kiest u? … (Hij kijkt me aan, neemt rustig de tijd) Eén workshop is terug naar de basis. Ik ben wel al een tijd bezig, maar toch wil ik weer even helemaal opnieuw beginnen. Ik ga naar de vijf fases van groepsontwikkeling. … En verder? … Ja, ik ben een stuk verder, maar als je dan met die kennis helemaal opnieuw begint, dan stap je er toch heel anders in. … Back to basics? … Ja. En ook hier, in Kontakt der Kontinenten: ik kom uit het ontwikkelingswerk, ik ben hier ooit begonnen.

 

 

SONY DSC

Goede dag! Wat kiest u? Nieuwe dingen of uitdiepen van het bekende?  … Nee toch wel op nieuw. De dingen die ik ken doe ik al dagelijks, daar groei ik toch wel in. En u? … ik? … Ja, wat gaat u doen? … O, ehh , Ik ben hier als fotograaf … Ja, maar wat komt u vandaag doen? (Verrek, zij draait de rollen om). … Wat raadt u aan? … “Je” alsjeblieft! … Wat raad je aan? … Anneke Durlinger. Zij weet mensen onmiddellijk thuis te doen voelen, gaat onmiddellijk met je aan het werk.

 

 

Dagopening van de conferentie. En de facilitator draait (niet) door

SONY DSCDan begint de conferentie, met de dagopening, een serieus verhaal van dag- en IAF-voorzitter Henri Haarmans. Mijn rol van persmuskiet is hier een beetje belangrijk, want we hebben afgesproken dat we in het hier en nu zullen aantonen hoe de facilitator doordraait – thema van deze conferentie. Dus ik fotografeer me een slag in de rondte (wat ondertussen mooie foto’s oplevert), loop Henri enorm voor de voeten, beweeg als een gek binnen zijn intieme cirkel … kortom, ik speel het spel dat erop uit moet draaien dat hij doordraait, zich gaat ergeren, mij woedend de deur wijst, kabaaaam!

 

PIC_0423Maar waar iedereen zich langzamerhand ergert aan dit gedoe, blijft Henri helder de huishoudelijke mededelingen doen, hij blijft mensen vriendelijk vragen stellen, en toont zich in het algemeen de perfecte gastheer die hij is. Mijn acteurs-ego krijgt een knauw. Ik slaag er hier niet in ware woede op te roepen, en ik realiseer me dat we dit strikt hadden moeten regisseren. (Ook mijn regisseurs-ego in duigen). Drie keer kort een botsing en wham! een dramatisch einde: zo had het gemoeten. Een prima plan, achteraf.

 

Tsja. Wanneer draai je echt door als facilitator? Misschien alleen als je de inhoud, die o zo belangrijke inhoud echt laat varen; als je je laat gaan …   En wat valt er eigenlijk te winnen met loslaten?

Waarom zou een facilitator dat moeten willen: doordraaien?

Terug naar proloog                                           Verder naar Deelnemer aan twee stamrituelen