De wanorde van de natuur is antifragiel

Tijdens mijn studie biofysica kreeg mijn hoogleraar de volgende vraag: ‘Wat is de efficiëntie van de fotosynthese?’ Hij raakte zichtbaar in verwarring en zocht – dat mocht toen nog – naar een sigaret. ‘Hoe bedoelt u?’, was zijn wedervraag. ‘In de lente of in de herfst?’
Niemand verbaast zich over de wanorde en de verspilling in de natuur. Zouden mensen een eik hebben ontwikkeld, dan zou zo’n boom niet duizenden eikels produceren zonder noemenswaardig nageslacht. Nassim Taleb, schrijver van De Zwarte Zwaan: De impact van het hoogst onwaarschijnlijke en Antifragiel: Dingen die baat hebben bij wanorde, maakt duidelijk hoe de schijnbare wanorde van de natuur het overleven op lange termijn bevordert. Juist efficiënte structuren zijn bijzonder gevoelig voor incidenten. Ze zijn ‘fragiel’, breekbaar. Verspilling is maar schijn: die bevordert de stabiliteit.
Dat zit ook achter de agile-beweging. In de softwareontwikkeling ging het aanvankelijk om robuuste software. Maar die blijkt heel slecht tegen veranderingen te kunnen. Door juist veranderingen centraal te stellen en wendbaar te zijn, overleef je langer.
Organiseer dus wanorde in je vergadering: chaos is goed. Natuurlijk maken we dan meer fouten, maar dat vergroot de kans op de goede dingen doen: je leert ervan. Praat minder en communiceer meer. Bedenk: je hebt één mond, twee oren en vier ledematen. Laat communicatie in dezelfde verhouding gaan: als je één keer je mond gebruikt, gebruik dan twee keer je oren en laat vier keer je handjes wapperen!

Deze bijdrage is geschreven door Jan Lelie.