Langzaamaan met haast

Iedereen doet altijd zijn stinkende best. Dat klinkt misschien raar, omdat ondertussen het bereiken van de stretch goals niet gelukt is. Of omdat de reorganisatie verzandde, het ICT-systeem nog steeds niet werkt, of die ‘Tramlijn Begeerte’ wéér meer geld kost. Toch is het zo: iedereen werkt op de toppen van zijn kunnen, terwijl desondanks de organisatie een tranendal is en de mensen zich ongelukkig voelen.

Hoe dat komt? Het is de oude wet van Parkinson. Nee, niet de Parkinson die ons doet bibberen, maar een andere: Cyril Northcote Parkinson. Hij stelt: ‘Work expands to fill the time available for its completion.’ Je hebt het dus altijd druk; je moet altijd je best doen. Dat geeft een goed gevoel – je krijgt er een positief zelfbeeld van – en dus blijf je ook druk je best doen.

Bij het faciliteren van sessies zien we het ook: het draaiboek is altijd te vol. Dat komt doordat je als facilitator óók je best wilt doen. En daar heb je het dan druk mee.

Het allermoeilijkste van faciliteren is de eenvoud. Vertragen. Ver-tra-gen. Het terugbrengen van je plan tot de essentie: ‘Wat is er minimaal nodig om te maken dat er iets gebeurt?’

Waarom dat zo moeilijk is? Omdat je er dan op moet vertrouwen dat de groep haar uiterste best zal doen om er iets van te maken. En dat jij dus eigenlijk niets hoeft te doen.

Ga daar maar eens je best op doen.

Deze bijdrage is geschreven door Jan Lelie.