Wie met modder gooit, verliest terrein

Toegeven voelt als verliezen. Niemand verliest graag, want alleen de overwinnaars schrijven geschiedenis. Omdat we geleerd hebben dat winnen alles is, neigen we ertoe niet te willen verliezen.

Het is moeilijk om in vergaderingen oprecht en open te zijn. Opstaan en zeggen wat je echt vindt, dat doe je niet gauw. De anderen zullen je ideeën aanvallen, en dat voelt als een aanval op jezelf. Stel je voor dat je die aanval niet kunt afslaan! Je hebt tenslotte geleerd om niet te verliezen.

Leiderschap wordt in hetzelfde perspectief geplaatst; vandaar dat we graag debatteren en dan vaststellen wie er ‘gewonnen’ heeft. Bij zo’n debat speelt men vaak op de man. Feiten tellen niet echt; het gaat om de manier waarop je ze presenteert. Zo kan de leider wel het debat winnen, maar wat hebben we dan met elkaar gewonnen?

In een zinvol debat heb je dan ook geen scheidsrechter nodig die zegt wie gewonnen en wie verloren heeft, maar een facilitator – iemand die de deelnemers helpt, ondersteunt, stimuleert.
Een goede dialoogbegeleider werkt op de achtergrond, helpt deelnemers zichzelf te overwinnen en zich uit te spreken – ook, of júíst ook, als iedereen tegen lijkt te zijn. Iedereen die zichzelf kent, is koning(in). Je kunt van jezelf niet verliezen. Maak jezelf tot winnaar en spreek!

Deze bijdrage is geschreven door Jan Lelie.