Onbewuste sabotage van goede oplossingen

De grondlegger van actieleren, Reg Revans, schijnt gezegd te hebben dat het bij innovatie niet gaat om ‘Wat werkt?’, maar om de vraag ‘Wie werkt het?’

Vele innovaties en verbeteringen sneuvelen in de implementatiefase. En dat komt vaak niet alleen door gebrek aan geld en tijd om zorgvuldig alle stappen van implementatie te zetten; vooral in zorg en welzijn loopt innovatie vaak stuk op mensen. Die mensen hebben niet om de innovatie gevraagd, zijn niet betrokken geweest, zijn niet toegerust, of hebben gewoon geen zin in verandering.

In de wereld van de technologie zouden zij worden betiteld als de late majority (de achterlopers) of zelfs als de laggards (de achterblijvers), maar feitelijk zijn zij de late involved, de laatstbetrokkenen!

Langzamerhand schuift men in de innovatiewereld op naar participatief ontwerpen: men creëert sámen met de eindgebruikers, zodat de ontworpen producten en diensten goed aansluiten bij hun belevingswereld en oplossingen bieden voor reële problemen.

Maar dan nog blijft de professional vaak buiten beeld. Wat betekent de innovatie voor zijn dagelijks werk? Welk probleem lost ze voor hem op? Of creëert ze juist een probleem? Wat moeten de medewerkers kunnen om de innovatie te laten werken?

Revans had het niet alleen over ‘Wie werkt het?’ Hij introduceerde ook het equivalent van het onbewust saboteren van innovatie: ‘Who un-works it?’ Als professionals niet actief betrokken worden bij innovatieprocessen, zodat hun competenties zich niet op een goede manier kunnen ontwikkelen, is die innovatie gedoemd te mislukken.

Reg Revans & Mike Pedler, ABC of Action Learning. Abingdon: Taylor & Francis, 2011

Deze bijdrage is geschreven door Christa Nieuwboer.