Begin bij Z, dan is B dichtbij

Tijdens een designsessie vragen vijftig professionals zich samen af hoe zij hun dienstverlening aan ouders met opvoedvragen kunnen verbeteren. Op dit moment staan gezinnen die worstelen met ruzies, gedragsproblemen en twijfels over de ontwikkeling van hun kind bij deze organisatie gemiddeld acht maanden op een wachtlijst voor ze geholpen worden. Kan dat beter?

Ik weet dat een werkgroep de opdracht heeft gekregen om deze studiedag te organiseren, en ook dat men graag meer wil gaan werken met online ondersteuning. Chathulp, bijvoorbeeld. Daar bestaan al meer dan tien jaar beproefde methoden voor. Maar veel van de collega’s hebben nog geen zin om daarover na te denken; ze kennen het niet, en wat de boer niet kent …

Tijdens de sessie lokt de facilitator allerlei creatieve oplossingen uit. Het begint met de brede vraag ‘Hoe kunnen we ouders eerder helpen?’ en gaat via een aantal persoonlijke verhalen door met ‘Hoe kunnen we déze moeder/vader in déze situatie helpen?’ In de laatste fase lopen er assistenten rond die de verbeelding prikkelen met allerlei mogelijke denkrichtingen. Waar kan de ondersteuning plaatsvinden? Kan aanmoediging in de vorm van gamification een rol spelen? Of anders een (sociale) robot? Of wearables? Als de deelnemers niet weten wat het is, is aanvullende informatie voorhanden. Er wordt veel gelachen, en de groepen rapporteren de wildste plannen.

Naderhand hoor ik bij de koffie: ‘Ik heb veel mooie mogelijkheden gehoord, maar waarom zijn we eigenlijk nog niet begonnen met die chathulpverlening?’

Deze bijdrage is geschreven door Christa Nieuwboer.