Je gevoel is je beste waarnemer

Soms voel je tijdens de begeleiding van een bijeenkomst dat er iets speelt, maar kun je je vinger er niet precies op leggen. Tijdens de intake met de opdrachtgever heb je ook geen signalen gekregen dat er iets aan de hand is. Als de bijeenkomst dan ook nog in een onbekende cultuur plaatsvindt, kan het extra lastig worden. Wat doe je dan? Ga je door of las je een pauze in?

Tijdens een sessie in Estland was iedereen het inhoudelijk best met elkaar eens, maar toch werd er geen overeenstemming bereikt. Tijdens de pauze bleek dat sommige deelnemers het hadden over ‘die van Tallinn’ en anderen over ‘die van de staat’. Op de achtergrond bleek dus een verborgen rivaliteit tussen de hoofdstad en de rest van het land te spelen; geen van beide groepen wilde gezichtsverlies leiden, waardoor geen overeenkomst kon worden bereikt. Voordat er besluiten genomen konden worden, moest er dus eerst iets anders gebeuren.

Laat in dit soort situaties de deelnemers in groepjes eerst hun belangen in kaart brengen, evenals de behoeften die daaraan ten grondslag liggen. Vanuit deze behoeften kun je opnieuw aan een oplossing gaan bouwen. Meestal blijkt dan dat deze nieuwe oplossing veel lijkt op het oorspronkelijke plan, maar nu vanuit een gezamenlijk perspectief wordt gedeeld.

Deze bijdrage is geschreven door Rick Lindeman.