De kunst van het faciliteren: Monnikengeprevel of tegeltjeswijsheid?

De bijeenkomst zit erop. Er is veel gezegd en er zijn mooie nieuwe inzichten opgedaan. Maar hoe sluit je nu op een leuke manier af? Probeer eens het volgende.

Vraag alle deelnemers om in een cirkel te komen staan, schouder aan schouder. Zorg ervoor dat er geen tafels in de weg staan. Iedereen legt zijn handpalmen tegen elkaar en houdt zijn handen met de vingertoppen omhoog voor de borst. Het lijkt op een kring biddende monniken. Vervolgens gaan de deelnemers een zin vormen die slaat op deze groep, op de uitkomst van de meeting of op de volgende stappen die gezet gaan worden.

Eén persoon begint, hij zegt één woord. Zijn linkerbuur zegt het volgende woord, enzovoort. De zinnen blijven redelijk kort, met weinig of geen bijzinnen. Zodra iemand denkt: ‘Nu is de zin klaar, dit kan op een tegeltje’, buigt hij naar voren en zegt ‘ja jajajaja’, om te bevestigen dat hij het helemaal eens is met wat net gezegd is. Als de andere deelnemers merken dat iemand begint met buigen en ‘ja jajajaja’ zeggen, doen zij allemaal meteen mee.

Herhaal dit een aantal keer. Als je het idee hebt dat de mooiste tegeltjeswijsheid is gezegd, kondig je aan dat de volgende zin de laatste is, en daarna sluit je af.

Deze oefening levert een gemeenschappelijk, vrolijk en positief einde van de bijeenkomst op. Hang de wijsheid ergens op, al dan niet als tegeltje. Of stuur hem op naar de Coachingskalender.

Deze bijdrage is geschreven door Judith de Jong.