Afspraken over ‘zendtijd’

Lang naar iemand luisteren is niet meer van deze tijd. Als je een groep van meer dan twintig personen vraagt om hun telefoons uit te zetten, dan is de kans groot dat je glazig wordt aangekeken. Uít?! Nee, hooguit op trillen; je moet immers bereikbaar blijven. Een cabaretier krijgt het misschien nog voor elkaar, maar niet meer door hard ‘Luistere!’ te roepen, zoals majoor Kees (een typetje van Paul van Vliet) dat in zijn sketches deed.

Andere tijden, andere gewoontes; ook vergaderingen en bijeenkomsten veranderen met de tijd. Korte inleiding, in groepjes uiteen, plenair terug, in tweetallen bespreken, en dan weer een volgende ronde. Alles aangepast aan een spanningsboog van hooguit tien minuten – Generatie Y is niet anders gewend.

Wil je de aandacht van zo’n groep, zonder je keel te forceren, claim dan ook de tijd die je nodig hebt. Dat kun je doen door bij aanvang van je meeting centraal in de ruimte te gaan staan en aan te geven dat instructietijd jouw tijd is, wat je met de instructie wilt bereiken, hoe lang het duurt voordat de groep weer (met elkaar) aan de slag mag en hoe lang het duurt voordat jij je tijd weer neemt. In alle rust. Ook instructietijd hoort er bij, maar wel goed afgebakend.

Deze bijdrage is geschreven door Ab Van der Hulst.