Van praatstoel naar praatstok

In een volwassen communicatie betekent luisteren niet dat je je mond houdt tot je zelf iets mag zeggen, zoals bij kinderen in een kringgesprek. Echt luisteren betekent in rust en met volle aandacht luisteren naar degene die aan het woord is. Lastig, want het is haast een automatisme om, terwijl iemand aan het woord is, je alvast af te vragen ‘hoe denk ik daarover?’ of ‘wat ga ik hierover zeggen?’.
Neem je eens voor om je tijdens de volgende bijeenkomst of vergadering te richten op de kwaliteit van jouw luisteren als een ander aan het woord is. Misschien merk je dan ook dat de kwaliteit van jouw luisteren iets doet met de kwaliteit van het spreken van de ander. Stel je dan ook eens voor wat het met het overleg zou doen als een ieder het op zou brengen om in rust en met volle aandacht te luisteren naar degene die aan het woord is.

Een handig hulpmiddel bij het ‘luisteren met aandacht en het spreken met intentie’ is het gebruik maken van een talking stick. Zo’n praatstok legt automatisch, maar impliciet, een verantwoordelijkheid bij de spreker: hij is aan het woord zolang hij de praatstok (wat bijv. een balpen kan zijn) in handen heeft en voelt de aandachtige ogen op hem/haar gericht.

Dat doet iets met de spreker. En degenen die niet aan het woord zijn weten: ik hoef niets te zeggen, ik hoef hier niets van te vinden. Sterker nog, ik mág niets zeggen. Automatisch ga je luisteren, met alle aandacht.

Probeer het eens en ontdek hoe het gesprek zal vertragen én de kwaliteit zal toenemen. Nee, dat duurt niet lang: juist door te vertragen, kun je versnellen!

Weet je wat pas echt vertraagt? Het gekibbel, het ene plasje over het andere, de eindeloze discussies, de halfslachtige aandacht met tussendoor het geloer op de smartphone.

Wil je meer weten over deze en andere cirkel-technieken? Lees dan:

Christina Baldwin & Ann Linnea, The Circle Way – A leader in every chair, Berret-Koehler Publishers Inc., 2010, ISBN 978-1-60509-256-0

Deze bijdrage is geschreven door Jan Adam.